Kanjut Sar (7 760 m): najcichszy olbrzym Hispar Muztagh – droga, historia i przewodnik po wyprawie 2027

Kanjut Sar (7 760 m) to góra w Hispar Muztagh, podgrupie Karakorum wznoszącej się między dolinami Hispar i Shimshal w Gilgit-Baltistanie, w Pakistanie. To jedna z trzydziestu najwyższych gór świata i jedna z najrzadziej odwiedzanych. Pierwszego wejścia dokonał 19 lipca 1959 roku Camillo Pellissier z włoskiej wyprawy pod kierownictwem Guida Monzina. Pełna wyprawa trwa około 40–45 dni od drzwi do drzwi, z bazą na lodowcu Khani Basa, na około 4 650 m, do której dochodzisz pieszo w górę lodowca Hispar ze wsi Hispar w Nagarze. Sezon trwa od czerwca do sierpnia. To poważny, odległy, techniczny cel – nie na pierwszy siedmiotysięcznik.

Tę wyprawę prowadzimy ze Skardu i Gilgitu z własnym personelem Balti oraz z Hunzy i Nagaru i powiemy ci wprost: Kanjut Sar to nie góra, którą rezerwuje się pod wpływem impulsu. Na dekadę przypada tu garstka prób. Nie ma poręczowej autostrady, kolejki ani innego zespołu, który cię wyciągnie. Jest za to długa lodowa droga w górę Hisparu, baza pod jedną z najczystszych śnieżnych piramid Karakorum i bardzo cichy szczyt. Jeśli masz odpowiednie doświadczenie, porządnie ułożymy logistykę pod ciebie.

Gdzie leży Kanjut Sar i dlaczego ma znaczenie

Karakorum to nie jedna ściana. To szereg muztaghów – grup lodowych gór – a Hispar Muztagh jest drugi pod względem wysokości, po Baltoro Muztagh, w którym stoi K2. Distaghil Sar (7 885 m) to jego najwyższy szczyt. Khunyang Chhish (7 852 m) ma najtrudniejszą reputację. Kanjut Sar (7 760 m) jest trzeci, czysta piramida ze śniegu i lodu na dziale między doliną Hispar na południu a Shimshalem na północy.

Znaczenie nadaje mu nie ranking, lecz pustka. Na Baltoro dzielisz szlak z trekkerami i czterema, pięcioma wyprawami. Na Hisparze możesz przez dwa tygodnie nie spotkać nikogo. Jeśli chcesz góry o wysokości 7 760 m, na której jedyne ślady na śniegu są twoje, to jedno z ostatnich miejsc na ziemi, które niezawodnie to daje.

Droga krok po kroku

Standardowe dojście prowadzi starym korytarzem Hisparu. Z Gilgitu jedziesz do Nagaru i dalej do wsi Hispar, ostatniej osady, a stamtąd wszystko idzie pieszo i na plecach tragarzy.

1. Z Islamabadu do Gilgitu – samolotem, gdy pozwala pogoda, albo lądem Karakorum Highway. Zaplanuj dni zapasu.
2. Z Gilgitu do Nagaru i wsi Hispar – jeepem po złej drodze; koniec drogi to koniec wsparcia pojazdów.
3. Ze wsi Hispar pod czoło lodowca – pierwszy dzień marszu, wchodzisz na lód.
4. W górę lodowca Hispar – kilka dni moreną boczną z obozami w dolinach ablacyjnych, na wschód.
5. Skręt na północ na lodowiec Khani Basa – boczny lodowiec prowadzący pod szczyt.
6. Baza, około 4 650 m – trawiasty teren ablacyjny z bezpośrednim widokiem na górę. Mniej więcej tydzień do dziesięciu dni od końca drogi.
7. Aklimatyzacja i wynoszenie ładunków – obozy zakładane stopniowo w górę grani przez dwa do trzech tygodni.
8. Okno na szczyt – jeden stabilny okres pogody; potem wszystko wraca w dół Hisparu.

Pamiętaj, że pierwszego wejścia w 1959 roku dokonano z bazy na lodowcu Khani Basa, ale zespół wspinał się granią południową, dochodząc do niej przez górny lodowiec Khurdopin, zamiast atakować wprost ścianę południową. Dzisiejsze zespoły wciąż rozważają ten sam wybór, a odpowiedź zależy od warunków w roku wyjazdu.

Historia: jeden Włoch, jeden dzień szczytowy

Na Kanjut Sar weszła w 1959 roku duża włoska wyprawa w starym stylu – dwunastu alpinistów, kilkuset tragarzy i tony materiału wniesione w górę Hisparu. 19 lipca Camillo Pellissier wyszedł z najwyższego obozu z Jeanem Bichem, którego do odwrotu zmusiły skurcze żołądka. Pellissier poszedł dalej i stanął na szczycie sam.

To cała historia w jednym nagłówku. Nie ma zatłoczonego drugiego aktu, historii komercyjnej ani poręczówek po zeszłorocznym zespole. Góra do dziś notuje wyjątkowo znikomy ruch i właśnie dlatego poważni alpiniści wciąż do niej wracają. Przeczytaj nasz towarzyszący przewodnik po Distaghil Sar, najwyższym szczycie pasma, i po Baintha Brakk (Ogrze), jego najbardziej osławionej górze.

Kiedy jechać

Szerszy obraz całego pasma znajdziesz w naszych notatkach o sezonie wspinaczkowym w Karakorum i w przewodniku kiedy najlepiej jechać do Gilgit-Baltistanu.

Jak trudno, szczerze

Trudno. Nie tak jak na K2, ale trudno w sposób, w jaki nie jest trudny poręczowany ośmiotysięcznik: jesteś zdany na siebie.

• Wysokość. 7 760 m, standardowo bez dodatkowego tlenu. Potrzebujesz wcześniejszego wejścia na 7 000 m albo bardzo mocnego dorobku na sześciotysięcznikach i dużych wysokościach.
• Teren. Długie przejścia silnie poszczelinionym lodowcem na dojściu, wyżej wspinaczka w śniegu i lodzie. Asekuracja na linie, ratownictwo ze szczelin i samowystarczalność nie podlegają dyskusji.
• Kondycja. Sześć tygodni noszenia ładunków na wysokości, bez dni odpoczynku, których sobie nie wypracujesz. Wytrzymałość liczy się bardziej niż trudność techniczna.
• Odludzie. To prawdziwa trudność. Pomoc jest o dni marszu. Decyzje trzeba podejmować ostrożnie i wcześnie.

Jeśli do tego zmierzasz, Spantik (Golden Peak) to rozsądny pierwszy siedmiotysięcznik, a Diran i jezioro Rush leżą w tych samych dolinach Nagaru i nadają się do aklimatyzacji.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Leć z Islamabadu do Gilgitu, gdy pozwala pogoda, albo jedź Karakorum Highway – zobacz nasz przewodnik po Karakorum Highway. Z Gilgitu jedziesz jeepem do Nagaru i do wsi Hispar, potem tragarze i własne nogi.

O cenie: wyceniamy indywidualnie, zamiast publikować liczbę, która szybko się dezaktualizuje. Taką wyprawę kalkulujemy na podstawie opłat za pozwolenia, wielkości zespołu, etapów tragarzy, czasu trwania i poziomu wsparcia wysokogórskiego, którego oczekujesz – to wszystko zmienia się z roku na rok, a opublikowana kwota wprowadzałaby cię w błąd. Podaj nam terminy, skład zespołu i swój dorobek wspinaczkowy, a przygotujemy uczciwą ofertę. Uczciwa cena, bez cięcia kosztów – a już nigdy na przewodnikach, jedzeniu czy sprzęcie bezpieczeństwa. Spakuj się według naszej listy sprzętu na Karakorum i przeczytaj przewodnik po aklimatyzacji, zanim zarezerwujesz loty.

Najbliżej, jak się da, bez wchodzenia na szczyt. Kanjut Sar wyrasta wprost z lodowca Hispar, a nasz trekking Snow Lake i Hispar La (22 dni, od 2 800 $) przechodzi przez ten lodowiec, podobnie jak Wielki trawers Karakorum (32 dni, od 3 800 $). Przez cały czas nasz własny zespół Balti, załatwione pozwolenia, telefon satelitarny w obozie. To poważne przedsięwzięcie, nie widokowy tydzień: długie dni na lodzie, namioty przez całą drogę i powolny powrót, jeśli pogoda się załamie.

Najczęściej zadawane pytania

Źródła i autorstwo: wysokość, pasmo i pierwsze wejście według Wikipedii (Kanjut Sar, Hispar Muztagh, lodowiec Hispar) i publikacji American Alpine Club; wysokość bazy na lodowcu Khani Basa według opublikowanych relacji z wypraw. Miejsce w rankingu światowym różni się w zależności od źródła. Zdjęcia: użytkownik Flickr „*_*” – CC BY-SA 2.0; Yousaf Feroz Gill – CC BY-SA 4.0; Vasiq Eqbal – CC BY-SA 4.0, wszystkie z Wikimedia Commons.