PL
العربية
Deutsch
English
Español
Français
Italiano
РусскийBatura Sar ma 7 795 m i jest 25. co do wysokości górą na ziemi. To także najwyższy szczyt Batura Muztagh, najbardziej wysuniętej na zachód podgrupy Karakorum. Stoi nad Passu w Gojal, w górnej Hunzie. Prawie nikt się na nią nie wspina: pierwsze wejście nastąpiło w 1976 roku, a od tamtej pory było ich zaledwie kilka. Zwykły trekker spotka ją na trekkingu lodowcem Batura z Passu. To mniej więcej 5 do 7 dni na lodzie i letnich pastwiskach, z najwyższym punktem w pobliżu 3 700 m. Okno to czerwiec–wrzesień.
Prowadzimy to ze Skardu i z Hunzy, z własnym zespołem, i powiemy wprost: Batura Sar nie jest szczytem trekkingowym ani produktem z prowadzeniem na szczyt. To poważna, chłostana burzami góra wyprawowa z długim podejściem i skromną historią sukcesów. Możemy cię natomiast doprowadzić pod Batura Wall – a to jeden z najbardziej niedocenianych marszów w Pakistanie.
- Wysokość: 7 795 m – 25. góra świata i 10. w Pakistanie.
- Gdzie: Batura Muztagh, nad Passu i doliną Gojal, dystrykt Hunza, Gilgit-Baltistan.
- Pierwsze wejście: 30 czerwca 1976, Hubert Bleicher i Herbert Oberhofer, wyprawa Göppingen Karakoram-Himalaya pod kierunkiem dr. Alexandra Schlee.
- Batura Wall: nieprzerwana grań o długości około 11,3 km utrzymująca się powyżej 7 000 m – Batura Sar to jej kulminacja.
- Wersja dla trekkera: trekking lodowcem Batura z Passu, około 5–7 dni, maksymalna wysokość około 3 700 m.
- Sezon: czerwiec–wrzesień na lodowiec i pastwiska; sezon wspinaczkowy jest krótki i rządzi nim pogoda.
Gdzie leży Batura Sar i dlaczego ma znaczenie
Jedź na północ Karakorum Highway za Gulmit i Passu Cones, a czoło lodowca Batura schodzi niemal do drogi. Za nim, niewidoczna z asfaltu, stoi Batura Sar. Krótko mówiąc, to cała historia tej góry: jest ogromna i się chowa.
Batura Sar to drugi pod względem wybitności topograficznej szczyt Karakorum, z wybitnością około 3 118 m. Ponieważ leży w północno-zachodnim narożniku pasma, nigdzie na świecie nie ma wyższej góry na północ ani na zachód od niej. Jest nieco wyższa od Rakaposhi – i znacznie mniej znana, bo Rakaposhi wyrasta wprost z doliny Hunzy, gdzie widzi ją każdy podróżny, a Batura Sar kryje się za ścianą lodu.
Nie jest to też iglica. Batura Sar to długi, graniowy wierzchołek – najwyższy punkt Batura Wall, nieprzerwanie wysokiej grani o długości około 11,3 km, która nigdy nie opada poniżej 7 000 m. Stanie na morenie w Yashpirt, gdy ta ściana wypełnia horyzont, to szczerze mówiąc większe przeżycie niż większość widoków na pojedyncze szczyty w tym paśmie.
Jak wysoka jest naprawdę? Batura Sar na tle sąsiadów
Trekking: z Passu na pastwiska Batura, krok po kroku
Lodowiec Batura ma około 57 km długości – to jeden z najdłuższych lodowców pozapolarnych. Nie idziesz jednak całą jego długością. Klasyczny trekking wspina się moreną boczną z Passu i łączy letnie pastwiska Wakhi na północnym skraju lodowca. Maksymalna wysokość to około 3 700 m, co czyni go jednym z przystępniejszych wysokich marszów lodowcowych w Gilgit-Baltistanie.
- Dzień 1 – z Passu (około 2 540 m) do Yunzbin. Łagodne podejście wzdłuż moreny przez jałowce, dzikie róże i brzozy na letnie pastwisko, gdzie pasterze Wakhi trzymają jaki.
- Dzień 2 – z Yunzbin do Yashpirt. Dzień, w którym pojawia się góra. Przekraczasz spękany teren lodowca i wychodzisz na wysoką łąkę z pasterskimi chatami, z lodospadem Batura przed sobą.
- Dzień 3 – z Yashpirt do Kukhil i Guchishm. Grzbiety, strumienie z lodowca, pasące się jaki i pełna panorama masywu Batura. To najwyższy punkt trekkingu pod każdym względem.
- Dzień 4–5 – powrót do Passu. Z powrotem przez te same pastwiska, zwykle szybciej, z opcją dnia odpoczynku i widoków w Yashpirt.
Dodaj dzień lub dwa na przyjazd, aklimatyzację i pogodę. Sześć lub siedem dni z Passu to wygodna, spokojna wersja; pięć to ciasno. Długość programów różni się u poszczególnych organizatorów – traktuj powyższe jako standardowy układ, a nie sztywną umowę.
Historia wspinaczki: 1959, 1976 i długa cisza
Wspinacze dotarli do Batura Muztagh późno, a Batura Sar pozostawiono w dużej mierze w spokoju. Najpierw odnotowano Matthiasa Rebitscha w rejonie lodospadu w 1954 roku. W 1959 roku trzech Brytyjczyków i dwóch Niemców próbowało wejść na szczyt i cała piątka zginęła, prawdopodobnie w lawinie – niektórzy mogli być blisko wierzchołka. Warto się nad tym faktem zatrzymać, zanim ktokolwiek zacznie romantyzować tę górę.
Pierwsze wejście przyszło 30 czerwca 1976 roku. Wyprawa Göppingen Karakoram-Himalaya pod kierunkiem dr. Alexandra Schlee założyła 21 maja bazę na lodowcu Baltar poniżej południowej ściany. Hubert Bleicher i Herbert Oberhofer dotarli na szczyt przez Batokshi Peak na przełęcz Batokshi. Potem szli skosem na północny wschód do grani wschodniej, korzystając z pięciu obozów powyżej bazy. Odnotowali lód o nachyleniu do około 50 stopni, bez rozległych poręczówek – a za prawdziwą trudność uznali pogodę i powtarzające się burze.
Później austriacki zespół dokonał w 1983 roku drugiego wejścia nową linią. Polsko-niemiecka wyprawa pod kierunkiem Piotra Młoteckiego weszła ponownie w 1988 roku pierwotną drogą. Źródła nie są zgodne co do możliwego wejścia w 1984 roku. Poza tym: nieudane próby, w tym austriacka próba zimowa w 1981 roku, i niemal zerowa aktywność od północnej strony od lat 50.
Sąsiedni Muchu Chhish (7 453 m) nosił tytuł najwyższego niezdobytego szczytu świata, na który można było uzyskać pozwolenie, dopóki czeski zespół – Zdeněk Hák, Radoslav Groh i Jaroslav Banský – nie wszedł na niego 5 lipca 2024 roku. Taki właśnie jest charakter tego pasma: nawet dziś rozdaje pierwsze wejścia.
Kiedy jechać
| Miesiące | Warunki | Ocena |
|---|---|---|
| Kwiecień–maj | Śnieg nisko na pastwiskach, zimne noce, niestabilna pogoda, kwitnienie w dolnej Hunzie | Za wcześnie na wysokie pastwiska; dobrze na podróż drogą po Hunzie |
| Czerwiec | Pastwiska się otwierają, pasterze idą w górę, warunki na lodowcu się poprawiają | Dobrze – początek sezonu, spokojniej |
| Lipiec–sierpień | Najcieplej i najpewniej; także okno wyprawowe na wielkich szczytach | Ogólnie najlepiej na trekking |
| Wrzesień | Czyste powietrze, zimne noce, jesienne barwy, pasterze schodzą w dół | Znakomicie – nasz cichy faworyt |
| Październik–marzec | Śnieg, zimno, puste pastwiska, niepewny dostęp | Niezalecane na trekking |
Szerszy obraz sezonów w regionie znajdziesz w naszym przewodniku po Gilgit-Baltistanie pora roku po porze roku.
Jak jest trudno – szczerze
Trekking: umiarkowany. Nic technicznego, ale morena jest luźna, nierówna i męcząca, a przejścia przez strumienie zmieniają się z godziny na godzinę wraz z roztopami. Powinieneś czuć się dobrze przy 5–7 godzinach marszu dziennie po trudnym terenie, kilka dni z rzędu. Obozy są proste. Nie ma tam lodge’y ani sklepów.
Wysokość: maksymalnie około 3 700 m. To realna wysokość, ale do opanowania dla większości sprawnych osób, które idą spokojnie – przeczytaj nasz przewodnik po aklimatyzacji i zaplanuj dodatkowy dzień, zamiast iść na siłę mimo bólu głowy.
Sama Batura Sar to już inna sprawa
Góra: inny świat. Batura Sar to pełna wyprawa – długie podejście, tygodnie zaangażowanej wspinaczki, poważne narażenie na lawiny i burze, a linię pierwszego wejścia powtórzono w ciągu pięćdziesięciu lat zaledwie kilka razy. Jeśli zmierzasz ku wspinaczce na 7 000 m, zacznij od czegoś takiego jak Spantik, nie tutaj.
Jak dojechać i ile to kosztuje
Passu leży przy Karakorum Highway, około 2–3 godzin na północ od Karimabadu w Hunzie i długi, ale widowiskowy dzień od Gilgitu. Większość naszych gości leci z Islamabadu do Gilgitu lub do Skardu i jedzie dalej samochodem albo przyjeżdża lądem przez KKH. Loty są szybkie i zależne od pogody; droga działa zawsze, ale wymaga dni rezerwowych.
O cenie: ustalamy ją indywidualnie, zamiast podawać liczbę, która zdezaktualizuje się, gdy tylko zmieni się stawka za jeepa lub płaca tragarza. Podaj terminy, wielkość grupy i liczbę dni na lodzie, a przygotujemy porządną wycenę – uczciwa cena, bez oszczędzania na przewodnikach, jedzeniu i sprzęcie bezpieczeństwa. Jesteśmy lokalnym zespołem Balti i Wakhi z własną logistyką, a nie pośrednikiem odsprzedającym cudzy trekking.
Połącz to z Ultar Meadow nad Karimabadem, Shimshal Pass albo przeczytaj naszą listę sprzętu na Karakorum, zanim zaczniesz kupować ekwipunek.
Chcesz zobaczyć Batura Wall na własne oczy? Nasz trekking wzdłuż lodowca Batura idzie opisaną wyżej trasą w osiem dni z Hunzy, od Yunzbin do Guchesham, z liną na dwóch przejściach lodowca, od 1 280 $ za osobę. Jeśli wolisz zobaczyć ścianę bez marszu, wycieczka kulturowa po Hunzie (6 dni, od 800 $) i jeep safari po północnym Pakistanie (12 dni, od 1 250 $) zatrzymują się w Passu, gdzie cała ściana 7 795 m wypełnia horyzont. Nasi lokalni przewodnicy, pozwolenia załatwione i telefon satelitarny na każdym wyjeździe.
Najczęściej zadawane pytania
Jak wysoka jest Batura Sar?
Batura Sar ma 7 795 m (25 574 ft). To 25. góra świata, 10. w Pakistanie i najwyższy szczyt Batura Muztagh, z wybitnością topograficzną około 3 118 m.
Czy mogę wejść na Batura Sar jako klient wyprawy komercyjnej?
Realnie nie. Od 1976 roku na Batura Sar było zaledwie kilka wejść, nie ma tam infrastruktury komercyjnej, a góra wymaga tygodni zaangażowanej wysokogórskiej wspinaczki w burzowej pogodzie. Nadaje się dla samodzielnych zespołów alpejskich, nie dla klientów z przewodnikiem. Takie wyprawy wspieramy logistycznie; nie sprzedajemy jej jako szczytu z prowadzeniem.
Jaki trekking pozwala zobaczyć Batura Sar i ile trwa?
Trekking lodowcem Batura z Passu przez Yunzbin, Yashpirt i Guchishm. Około 5–7 dni, zależnie od liczby dni odpoczynku i widoków, z maksymalną wysokością blisko 3 700 m.
Kiedy najlepiej iść na trekking lodowcem Batura?
Od czerwca do września. Najpewniejsze są lipiec i sierpień; wrzesień daje najczystsze powietrze i najpiękniejsze barwy, przy zimniejszych nocach. Poza tym oknem pastwiska są puste, a dostęp niepewny.
Czy potrzebuję pozwolenia na trekking lodowcem Batura?
Sam trekking leży w strefie otwartej i nie wymaga pozwolenia trekkingowego, choć powinieneś iść z licencjonowanym lokalnym przewodnikiem i zarejestrować się na miejscu. Wspinaczka na jakikolwiek szczyt powyżej 6 500 m, w tym Batura Sar, wymaga pełnego pozwolenia wspinaczkowego i oficera łącznikowego. Wszyscy cudzoziemcy potrzebują wizy do Pakistanu; uczestnicy wypraw – kategorii trekkingowo-wspinaczkowej.
Podaj terminy i wielkość grupy, a ułożymy wokół nich trekking – lokalny zespół Balti i Wakhi, nasi przewodnicy i tragarze, telefon satelitarny w obozie i plan ratunkowy, który naprawdę istnieje. Nie pośrednik.
WhatsApp: +92 312 9921574
E-mail: info@karakoramventure.com
Źródła i autorzy: wysokość, wybitność, pierwsze wejście i dane o Batura Wall z Wikipedii (Batura Sar, Batura Muztagh, Batura Glacier), relacji o wyprawie Batura Muztagh z 1959 roku w Alpine Journal 1960 oraz American Alpine Journal. Pierwsze wejście na Muchu Chhish, 5 lipca 2024, według opublikowanych doniesień. Etapy trekkingu odzwierciedlają powszechnie publikowane programy i naszą praktykę; odległości i wysokości są przybliżone. Zdjęcia: południowa ściana Batura Sar i Batura Wall – Imran Shah, CC BY-SA 2.0, via Wikimedia Commons; lodowiec Batura – Akbar Khan Niazi, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons.