Muztagh Tower (7 273 m): ostatnia cytadela Baltoro – trasa, historia i przewodnik 2027

Muztagh Tower to szczyt skalno-lodowy o wysokości 7 273 m w Baltoro Muztagh, stojący między basenami lodowców Baltoro i Sarpo Laggo, na pograniczu pakistańsko-chińskim, na północ od Skardu. Przez dziesięciolecia zdjęcia sprawiały, że wyglądał na niemożliwy do zdobycia; w końcu w lipcu 1956 roku weszły na niego dwa zespoły, w odstępie pięciu dni. Dziś to poważny, techniczny cel wspinaczkowy, a nie szczyt trekkingowy – licz się z wyjazdem na cały sezon, pozwolenie wspinaczkowe i naprawdę stromy teren. Trekkerzy wciąż mogą go zobaczyć: klasyczny widok roztacza się z górnego Baltoro, w drodze na Concordię, najlepiej od czerwca do września.

Prowadzimy Baltoro ze Skardu z własnym zespołem Balti – ci sami tragarze, kucharze i przewodnicy rok po roku – i powiemy ci wprost, jak jest z tą górą. Większość ludzi, którzy szukają Muztagh Tower, wcale nie chce się na nią wspinać. Chcą stanąć na lodowcu i na nią popatrzeć, a to wspaniały wyjazd, który jak najbardziej możemy zorganizować. Jeśli naprawdę chcesz na nią wejść, masz przed sobą jeden z trudniejszych siedmiotysięczników w Karakorum i wolimy uczciwie ci to omówić, niż sprzedać folder.

Gdzie stoi Muztagh Tower i dlaczego obchodzi wspinaczy

„Muztagh” znaczy lodowa góra, a Baltoro Muztagh to podgrupa, do której należy samo K2. Wieża stoi na północ od głównej rynny Baltoro, a jej lodowce spływają w jedną stronę ku lodowcowi Baltoro, a w drugą na północ, do systemu Sarpo Laggo po stronie chińskiej. To położenie ma znaczenie podwójnie: dlatego szczyt jest tak odległy i dlatego papierologia jest bardziej zawiła niż przy szczycie stojącym bezpiecznie w głębi kraju.

Sławy nie daje jej wysokość. Z 7 273 m daleko jej do 8 611 m K2, a jest też niższa od Gasherbruma IV czy Masherbrumu. Sławę daje jej kształt. Z górnego Baltoro bliźniacze wierzchołki nakładają się na siebie i góra wygląda jak jeden pionowy skalny ząb – bez wyraźnej grani, bez wyraźnej słabości, bez niczego, co przypominałoby drogę. Dokładnie to sfotografował Vittorio Sella w 1909 roku, na wyprawie księcia Abruzzów na K2. Gdy zdjęcie wydrukowano w książce górskiej w 1941 roku, podpis brzmiał „Ostatnia cytadela”. Tej reputacji góra nigdy do końca się nie pozbyła.

Wyścig z 1956 roku i szczera puenta

Zdjęcie Selli pracowało powoli. Niemal pięć dekad później, w 1956 roku, w tym samym sezonie do Karakorum przybyły dwie oddzielne wyprawy, a każda chciała jako pierwsza stanąć na Wieży.

1. Grupa brytyjska – John Hartog, Joe Brown, Tom Patey i Ian McNaught-Davis – zaatakowała od zachodu, w górę lodowca Chagaran, i wspięła się granią północno-zachodnią.
2. Na szczycie stanęli 6 lipca 1956 roku.
3. Grupa francuska – Guido Magnone, Robert Paragot, André Contamine i Paul Keller – wspięła się od wschodu i stanęła na szczycie pięć dni po nich.
4. Oba zespoły odkryły to samo: góra była stroma, ale daleko jej było do stromizny z fotografii Selli, na której wierzchołki układały się w jedną linię.

Lubimy to zakończenie, bo to właśnie potrafi zrobić z tobą góra. Karakorum jest pełne szczytów, które z jednej strony wyglądają na niemożliwe, a z innej tylko na bardzo trudne – Wieże Trango robią tę samą sztuczkę w odwrotnym kierunku.

Późniejsze wejścia były rzadkie i mówią, jaka to góra. Zespół brytyjski powtórzył grań północno-zachodnią w 1984 roku. Göran Kropp i Rafael Jensen dokonali czwartego wejścia w 1990 roku. W 2008 roku dwaj słoweńscy alpiniści, Pavle Kozjek i Dejan Miškovič, przeszli ścianę północno-wschodnią w 17-godzinnym ataku, zawrócili przed szczytem w silnym wietrze, a Kozjek zginął w upadku podczas zejścia. W 2012 roku trzej Rosjanie – Siergiej Niłow, Dmitrij Gołowczenko i Aleksandr Lange – wywalczyli nową linię środkiem ściany północno-wschodniej w 17 dni. To całe towarzystwo, do którego byś dołączył. Lista jest krótka nie bez powodu.

Jak wypada na tle sąsiadów

Podejście: jak naprawdę dostać się pod ścianę

Skrótu nie ma. Każdy zespół, wspinaczkowy czy trekkingowy, idzie przez ten sam pierwszy tydzień. Polecisz lub dojedziesz do Skardu (zobacz, jak dostać się do Skardu), a potem jeepem 4×4 w górę wąwozu Braldu do Askole, mniej więcej siedem do dziewięciu godzin drogi, po której nabierzesz szacunku do naszych kierowców. Od Askole idziesz pieszo, z tragarzami.

1. Skardu (około 2 500 m) – finalizacja pozwoleń, ważenie ładunków, odprawa zespołu.
2. Skardu → Askole (około 3 050 m) – jeep, 7–9 godz.
3. Askole → Jhola – długi, gorący, pylisty dzień nad Braldu.
4. Jhola → Paiju – ostatnie prawdziwe drzewa i pierwszy pełny widok na grupę Trango.
5. Paiju → Khoburtse / Urdukas (około 4 050 m) – wejście na lód Baltoro; Urdukas to trawiasta półka, którą pamiętają wszyscy.
6. Urdukas → Goro II (około 4 300 m) – dzień, w którym Muztagh Tower i Gasherbrum IV zaczynają rządzić widokiem.
7. Goro II → Concordia (około 4 691 m) – zbieg lodowców i standardowy punkt zwrotny dla trekkerów.

Zespoły wspinaczkowe odbijają od tej linii na północ, ku własnym basenom lodowcowym Wieży, i zaczynają tygodnie noszenia ładunków i czekania. Trekkerzy idą dalej do bazy pod K2 i wracają albo przekraczają Gondogoro La do Hushe.

Kiedy jechać

Miesiące	Warunki	Ocena
Kwiecień – maj	Zimno, głęboki śnieg wysoko, mosty na Braldu i droga dla jeepów wciąż w naprawie. Mały ruch tragarzy.	Wczesny sezon. Dobrze dla silnych zespołów wyprawowych, niewygodnie dla trekkerów.
Czerwiec	Droga otwarta, rano lodowiec wciąż dobrze zmarznięty, długie dni.	Bardzo dobrze. Najlepsze okno na zadomowienie się zespołów wspinaczkowych.
Lipiec – sierpień	Najcieplej i najstabilniej; główny sezon wspinaczkowy w Karakorum. Tłoczne Baltoro, po południu więcej wody z topnienia i spadających kamieni.	Szczyt sezonu. Największe szanse na okno szczytowe.
Wrzesień	Powietrze się czyści, kolory się zmieniają, ludzi ubywa, noce robią się mroźne.	Doskonale na trekking i fotografię.
Październik – marzec	Zasypane, wysokie przełęcze zamknięte, brak wsparcia tragarzy.	Nie do zrobienia. Nie daj sobie wmówić, że jest inaczej.

Jeśli ustalasz terminy, zajrzyj do naszych szerszych notatek o sezonie wspinaczkowym na Baltoro.

Jak trudno jest naprawdę

Dwie uczciwe odpowiedzi, zależnie od tego, o co pytasz.

Jeśli chcesz wejść na Muztagh Tower

To techniczna wspinaczka alpejska na wysokości – stroma skała i teren mikstowy, eksponowane granie, noszenie ładunków między obozami i długie okresy siedzenia w namiocie w oczekiwaniu na pogodę. Musisz mieć już za sobą prowadzenie na poważnych drogach alpejskich, a najlepiej także pobyt powyżej 7 000 m. To nie pierwsza wielka góra i nie stopień po szczycie trekkingowym. Jeśli do tego dochodzisz, Spantik to rozsądny szczebel niżej. Zaplanuj wyjazd na cały sezon; dokładną liczbę dni ustalimy z tobą, zamiast publikować liczbę dobrą dla naszego marketingu.

Jeśli chcesz ją zobaczyć

Marsz przez Baltoro do Urdukas, Goro i Concordii jest nietechniczny, ale naprawdę wymagający: długie dni z rzędu, luźna morena i lodowiec, obozy do 4 691 m, zimne noce i brak udogodnień. Sprawni piechurzy, którzy trenują pod to, robią tę trasę każdego lata. Przed rezerwacją przeczytaj nasz przewodnik po aklimatyzacji i poważnie potraktuj harmonogram wysokości.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Z Islamabadu albo lecisz do Skardu – szybko, spektakularnie i naprawdę zależnie od pogody, więc zaplanuj zapasowe dni – albo jedziesz Karakorum Highway, co trwa dłużej i jest jedną z wielkich podróży drogowych na świecie. Zwykle polecamy przylot i zapasowy dzień na każdym końcu.

O cenie: wyceniamy indywidualnie, zamiast wywieszać kwotę, która dezaktualizuje się, gdy tylko drgną opłaty za pozwolenia, stawki tragarzy czy paliwo. Podaj terminy, wielkość grupy i to, czy chcesz trekking, czy wspinaczkę, a wyślemy ci wyceniony program, który naprawdę można porównać z innymi ofertami. Obiecujemy uczciwą cenę bez cięcia kosztów – ani na przewodnikach, ani na jedzeniu, ani na telefonie satelitarnym. Lokalne ręce, prawdziwe bezpieczeństwo, uczciwa cena.

Najczęściej zadawane pytania

Jak wysoka jest Muztagh Tower?

Zwykle podaje się 7 273 m, choć niektóre źródła mówią o 7 284 m. Traktuj tę liczbę jako przybliżoną – pomiary szczytów Karakorum się różnią. Tak czy inaczej to siedmiotysięcznik, nie ośmiotysięcznik.

Kto pierwszy wszedł na Muztagh Tower?

Brytyjski zespół w składzie John Hartog, Joe Brown, Tom Patey i Ian McNaught-Davis stanął na szczycie 6 lipca 1956 roku granią północno-zachodnią, podchodząc lodowcem Chagaran od zachodu. Francuski zespół w składzie Guido Magnone, Robert Paragot, André Contamine i Paul Keller stanął na szczycie od wschodu pięć dni później.

Dlaczego uważano ją za niemożliwą do zdobycia?

Z powodu jednego zdjęcia. Vittorio Sella sfotografował Wieżę z górnego Baltoro w 1909 roku, na wyprawie księcia Abruzzów na K2, z takiego kąta, że jej bliźniacze wierzchołki ułożyły się w jeden pionowy ząb. Wydrukowane w 1941 roku jako „Ostatnia cytadela” utrwaliło reputację góry nie do zdobycia. Oba zespoły z 1956 roku zastały teren mniej stromy, niż sugerowało zdjęcie.

Czy mogę pójść zobaczyć Muztagh Tower, nie wspinając się na nią?

Tak, i większość ludzi powinna tak zrobić. Klasyczne widoki roztaczają się z lodowca Baltoro między Urdukas, Goro II i Concordią, na standardowym trekkingu do bazy pod K2 z Askole. To ciężki, ale nietechniczny marsz, najlepiej od czerwca do września.

Czy potrzebuję specjalnego pozwolenia i wizy?

Tak, jednego i drugiego. Trekking przez Baltoro wymaga pozwolenia trekkingowego i opłat parkowych; wspinaczka na każdy szczyt powyżej 6 500 m wymaga pozwolenia wspinaczkowego, opłaty za szczyt (royalty) i oficera łącznikowego, a przygraniczne położenie tego szczytu oznacza dłuższy czas oczekiwania. Potrzebujesz też pakistańskiej wizy trekkingowo-wspinaczkowej (Trekking & Mountaineering), a nie standardowej wizy turystycznej.

Źródła i autorstwo: dane o wysokości, pierwszym i późniejszych wejściach z artykułu Wikipedii Muztagh Tower oraz cytowanych w nim relacji z American Alpine Journal / Alpine Journal (Hartog 1956–57; Duff 1985; AAC Publications). Zdjęcia: Vittorio Sella (domena publiczna) i Shikari7 (CC BY-SA 3.0), via Wikimedia Commons. Wysokości są przybliżone.