Momhil Sar (7 414 m): olbrzym Shimshalu zdobyty raz, w 1964 roku – trasa, historia i przewodnik 2027

Momhil Sar to szczyt o wysokości około 7 414 m w Hispar Muztagh, wznoszący się nad lodowcem Momhil po stronie Shimshalu w Gojalu, w Gilgit-Baltistanie. Po raz pierwszy zdobył go austriacki zespół 29 czerwca 1964 roku i od tamtej pory prawie nikt tu nie przychodzi. Pełna wyprawa trwa około 30 do 40 dni od Islamabadu, okno wspinaczkowe przypada mniej więcej od końca czerwca do sierpnia, a całość jest poważnym, technicznym i samowystarczalnym przedsięwzięciem – to nie jest góra na pierwszy siedmiotysięcznik.

Prowadzimy wyjazdy ze Skardu i Gilgitu z własnym zespołem Balti i Wakhi i powiemy ci wprost, jak jest z tą górą: Momhil Sar to nie produkt, który zdejmuje się z półki. To prawdziwy cel eksploracyjny. Stanęło na nim bardzo niewielu ludzi. Nie ma tu autostrady z poręczówek, nie ma kolejki, nie ma śmigłowca ratunkowego na jałowym biegu tuż obok. Możemy ci dać uczciwą logistykę, lokalny zespół, który zna podejścia z Shimshalu, telefon satelitarny w obozie i plan ratunkowy, który naprawdę istnieje.

Gdzie leży Momhil Sar i dlaczego prawie nikt tam nie chodzi

Poprowadź linię na północny zachód od Trivora, a trafisz na Momhil Sar. Leży w Hispar Muztagh, podgrupie, do której należą też Distaghil Sar (7 885 m), Khunyang Chhish (7 852 m) i Kanjut Sar (7 760 m). W języku wakhi nazywa się Mumhail Sar – mniej więcej: góra nad zagrodą dla bydła babci. To coś mówi: to krajobraz, w którym się pracuje, nazwany przez pasterzy z Shimshalu na długo przedtem, zanim jakikolwiek wspinacz wpisał go do dziennika.

Powód pustki jest prosty. Na światowej liście wysokości zajmuje 64. miejsce, a to poniżej marketingowej granicy, od której wyprawy się sprzedają. Nie ma etykiety 8 000 m, słynnej ściany ani filmu. Podejście jest długie, lodowiec poszarpany, a szczytu strzeże teren, który nie wybacza próby na luzie. Wspinacze, którzy chcą siedmiotysięcznika ze wsparciem i znaną drogą, jadą na Spantik. Momhil Sar wybierasz wtedy, gdy chcesz być tam, gdzie nie ma nikogo innego.

Pierwsze wejście w 1964 roku – i jak mało wydarzyło się potem

Grupa ze styryjskiej sekcji wysokogórskiej Austriackiego Związku Alpejskiego, pod kierownictwem Hannsa Schella, dotarła do bazy 15 maja 1964 roku. Najpierw spróbowali grani południowo-wschodniej i musieli zawrócić. Kilka dni później wrócili do obozu 3, przeszli ścianę południowo-wschodnią i ruszyli dalej na grań południową. Rudolf Pischinger, Hanns Schell, Horst Schindelbacher, Leo Schlömmer i Rudolf Widerhofer stanęli na szczycie 29 czerwca 1964 roku – atak szczytowy trwał około dwudziestu dwóch godzin nieprzerwanej wspinaczki.

To cała historia, a przynajmniej prawie cała. Porównaj to z sąsiednim Trivorem, na którym też stanięto zaledwie kilka razy. W tym zakątku Karakorum góra może przez dziesięciolecia nie zobaczyć ani jednego buta.

Jak przebiega wyprawa, krok po kroku

To szkic, według którego planujemy. O dokładnym położeniu obozów decyduje na miejscu zespół wspinaczkowy i warunki danego roku – kto daje ci sztywny harmonogram obóz po obozie na górę tak rzadko odwiedzaną, ten zgaduje.

1. Dni 1–2 – Islamabad. Przylot, odprawa, formalności związane z pozwoleniem i oficerem łącznikowym, ostatni przegląd sprzętu.
2. Dni 3–5 – z Islamabadu do Gilgitu i Passu. Samolotem do Gilgitu, gdy pozwala pogoda, w przeciwnym razie lądem Karakorum Highway. W obu przypadkach zaplanuj dni zapasowe.
3. Dni 6–7 – z Passu do Shimshalu. W górę drogą dla jeepów do Shimshalu, trasą, którą społeczność zbudowała sama i ukończyła w 2003 roku, do wioski Shimshal na około 3 100 m. Odpoczynek, najęcie tragarzy, sprawdzenie ładunków.
4. Dni 8–11 – podejście do bazy. W górę ku lodowcowi Momhil z tragarzami i jakami. Bazę zakładamy na morenie poniżej lodowca.
5. Dni 12–16 – rotacje aklimatyzacyjne. Wynoszenie ładunków do obozu wysuniętego, nocleg wysoko i powrót w dół. Przed przyjazdem przeczytaj nasz przewodnik po aklimatyzacji; tutaj po cichu wygrywa się lub przegrywa większość prób.
6. Dni 17–30 – wspinaczka. Trzy obozy wysokościowe, poręczówki na stromych odcinkach i długi atak szczytowy z najwyższego obozu. Okna pogodowe są tu krótkie.
7. Dni 31–36 – sprzątanie góry i powrót. Likwidujemy obozy, znosimy wszystko w dół, wracamy do Shimshalu, Gilgitu i Islamabadu.

Sąsiedzi: co stoi wokół ciebie

Z lodowca Momhil otaczają cię najdalej na zachód wysunięte olbrzymy Hispar Muztagh. Metr po metrze, oto towarzystwo Momhil Sar.

Kształt wspinaczki

Wioskę Shimshal dzielą od szczytu mniej więcej cztery pionowe kilometry. Oto to przewyższenie na rysunku, żebyś widział, gdzie leży robota.

Kiedy jechać

Jeśli wciąż wybierasz rok i miesiąc dla całego regionu, wszystko znajdziesz w naszym przewodniku po sezonach w Gilgit-Baltistanie.

Jak trudno, szczerze

Trudno. Momhil Sar wymaga wcześniejszego doświadczenia na 7 000 m, pewnego poruszania się po stromym śniegu i lodzie, umiejętności ratownictwa szczelinowego i cierpliwości, by przesiedzieć w namiocie tydzień, kiedy pada śnieg. Musisz dać radę nieść ciężki ładunek na wysokości, dzień po dniu, i wciąż podejmować dobre decyzje.

Teren to prawdziwy problem: poszarpany lodowiec na podejściu, stromy śnieg i lód powyżej obozów wysokościowych oraz długi dzień szczytowy bez łatwego odwrotu, gdy już się zdecydujesz. Dodaj do tego, że wspinacze bywają tu tak rzadko, iż aktualnych raportów o warunkach po prostu nie ma. Teren będziesz czytać sam.

Jeśli ten opis budzi twoje wahanie, to dobrze. Nie ma wstydu w dochodzeniu do tego krok po kroku – sezon na Spantiku albo trawers Snow Lake i Hispar La nauczą cię o sobie więcej niż nieudana próba tutaj.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Samolot z Islamabadu do Gilgitu to szybka opcja zależna od pogody; przejazd lądem Karakorum Highway trwa dłużej, ale jest pewny, a niezależnie od wyboru warto mieć zapasowe dni. Z Gilgitu jedziesz KKH na północ do Passu, a potem drogą do Shimshalu. Shimshal to ostatnia wioska, punkt startowy i źródło tragarzy i pracowników wysokościowych, od których będziesz zależeć. W tej samej dolinie zaczyna się trekking na przełęcz Shimshal, jeśli chcesz poznać te strony, zanim zdecydujesz się tu na wspinaczkę.

O cenie: wyceniamy indywidualnie, zamiast wywieszać kwotę, która szybko się zdezaktualizuje. Rzadko odwiedzany siedmiotysięcznik liczymy osobno – pozwolenie i opłaty za oficera łącznikowego, wielkość zespołu, ładunki tragarzy i jaków, dni na górze i sprzęt bezpieczeństwa, na którym nie oszczędzamy. Podaj terminy i skład zespołu, a uczciwie policzymy kwotę. Uczciwa cena, bez cięcia kosztów tam, gdzie nie wolno. Lokalne ręce, prawdziwe bezpieczeństwo.

Najczęściej zadawane pytania

Źródła i autorstwo: dane o wysokości, wybitności, położeniu i pierwszym wejściu z Wikipedii (Momhil Sar), Peakbaggera, American Alpine Journal (1965) i Himalayan Journal (1966). Fotografie: Imran Shah – CC BY-SA 2.0; Irfan karim – CC BY-SA 4.0; Mazharkk – CC BY-SA 3.0; wszystkie via Wikimedia Commons. Wysokości różnią się między źródłami i podawane są jako przybliżone.