Trivor (7 577 m): olbrzym Karakorum zdobyty tylko dwa razy – trasa, historia i przewodnik 2027

Trivor (7 577 m) to olbrzym Karakorum w Hispar Muztagh, na północ od lodowca Hispar w Gilgit-Baltistanie w Pakistanie. Wejścia były dokładnie dwa: Wilfrid Noyce i Jack Sadler 17 sierpnia 1960 roku oraz Atsushi Endo i Toshifumi Onuki w 1991 roku. Oba zespoły doszły na szczyt granią północno-zachodnią. Dojście prowadzi od strony Hunzy przez Nagar i wioskę Hispar, okno wspinaczkowe to mniej więcej czerwiec–sierpień, a całość jest poważną, wymagającą pełnego zaangażowania wyprawą – nie szczytem trekkingowym.

Logistykę w Hispar Muztagh prowadzimy ze Skardu i Hunzy z własnym zespołem Balti i powiemy ci wprost: Trivor to nie góra, którą rezerwuje się dlatego, że zobaczyło się zdjęcie. Dwa udane wejścia w sześćdziesiąt sześć lat to nie slogan reklamowy, to fakty. To, co potrafimy zrobić dobrze, to dostarczyć ciebie i twój sprzęt pod jej stopy, wykarmić cię, trzymać telefon satelitarny w obozie i mieć prawdziwy plan ewakuacji na papierze. Co góra zrobi potem, to już sprawa między tobą a granią północno-zachodnią.

Gdzie leży Trivor i dlaczego prawie nikt tam nie jeździ

Hispar Muztagh leży na północ od lodowca Hispar, na południe od doliny Shimshal i na wschód od Hunzy. To drugie pod względem wysokości podpasmo Karakorum, ze ścianą siedmiotysięczników, o których większość podróżników nigdy nie słyszała: Distaghil Sar (7 885 m), Khunyang Chhish (7 852 m), Kanjut Sar (7 760 m), Trivor i sąsiedni Momhil Sar (7 343 m).

Trivor nie jest mało znany dlatego, że jest niski. Jest mało znany dlatego, że jest niewygodny. Leży z dala od drogi, za lodowcami, które przechodzi się całymi dniami, jego granie są długie i pokryte nawisami, a nie ma tu porządnej drogi normalnej, którą zespół komercyjny mógłby zaporęczować i powtarzać. Porównaj to z Baltoro, gdzie szlakiem na Concordię każdego lata idą setki ludzi. Tu możesz nie spotkać innego zespołu przez cały wyjazd.

Droga krok po kroku

Nie ma stałego komercyjnego programu na Trivor, bo były tylko dwa wejścia. Poniżej zarys podejścia oparty na opublikowanych relacjach i na tym, jak naprawdę działa dolina Hispar.

1. Z Islamabadu do Gilgitu lub Hunzy. Samolotem do Gilgitu, gdy pozwala pogoda, albo lądem Karakorum Highway. W obu przypadkach zaplanuj dni zapasowe.
2. Z Hunzy do Nagaru i w dolinę Hispar. Od Karakorum Highway doliną biegnie wyboista droga dla jeepów. Jest narażona na osuwiska i zamyka się bez uprzedzenia.
3. Wioska Hispar. Ostatnia osada. Tragarze, ostatnie ładunki i ostatnia szansa, by cokolwiek naprawić.
4. Na lodowiec. Lodowiec Hispar biegnie około 49 km na wschód – to lodowa autostrada, którą od bardzo dawna podróżowano między Nagarem a Baltistanem. Podejście pod Trivor skręca z głównego systemu na północ.
5. Baza i lodowiec podejściowy. Noyce i Sadler w 1960 roku szli od lodowca Trivor, biegnącego ku szczytowi od południowego zachodu, i dotarli na wysoką przełęcz u podstawy grani północno-zachodniej.
6. Grań północno-zachodnia. Tędy doszły do szczytu oba zespoły, którym się udało. To jest linia i jest długa.

Dwójka z 1991 roku weszła inaczej: od północy, z lodowca Momhil, żebrem o wystawie północno-wschodniej na wschodnią grań Momhil Sar, a potem w dół na tę samą przełęcz i na północno-zachodnią grań Trivoru. Dwa wejścia, dwa podejścia, jedna grań szczytowa.

Noyce, Sadler i motocykl

Brytyjsko-amerykańska wyprawa z 1960 roku to jedna z dobrych historii wspinaczki w Karakorum. Wilfrid Noyce, który w 1953 roku był wysoko na Evereście, opisał ją w książce To the Unknown Mountain i w Alpine Journal. On i Amerykanin Jack Sadler stanęli na szczycie 17 sierpnia 1960 roku.

Przypis, który wszyscy pamiętają, dotyczy innego członka zespołu. Don Whillans wysłał do Pakistanu triumpha 650 cc, a gdy wspinaczka się skończyła i partnerzy odlecieli do domu, przejechał nim samotnie siedem tysięcy mil z powrotem do Wielkiej Brytanii. Taki temperament przyciągało to pasmo w 1960 roku i, szczerze mówiąc, mniej więcej takiego wciąż wymaga.

Potem przez trzydzieści jeden lat nic. W 1991 roku Atsushi Endo i Toshifumi Onuki dokonali drugiego wejścia. Od tamtej pory były próby – także na północnej ścianie, opisane w American Alpine Journal – ale trzeciego wejścia nie było.

Kiedy jechać

Sezon wspinaczkowy w Karakorum jest krótki, a Hispar Muztagh nie jest łaskawszy niż Baltoro. Przeczytaj to razem z naszym przewodnikiem po sezonach w Gilgit-Baltistanie.

Jak trudno, szczerze

Na tyle trudny, że dokonały tego dwa zespoły. Trivor to wyprawa dla wspinaczy, którzy mają już doświadczenie na 7 000 m, pewnie czują się na długich, nawisowych graniach śnieżnych bez poręczówek i potrafią działać samowystarczalnie przez wiele tygodni. To nie kolejny krok po trekkingu do bazy i nie pierwszy siedmiotysięcznik – jeśli tego szukasz, wskażemy ci coś ze znaną linią.

Trzy rzeczy czynią go poważnym: podejście jest długie, a lodowce poszarpane, grań północno-zachodnia nie daje łatwego odwrotu, gdy już na niej jesteś, a ratunek jest powolny, bo jesteś daleko od drogi. Planowanie wysokości znaczy tu więcej niż na górze z krótkim podejściem; punktem wyjścia jest nasz przewodnik po aklimatyzacji, a w sprawie sprzętu lista sprzętu na Karakorum to początek, nie koniec.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Większość zespołów leci z Islamabadu do Gilgitu i jedzie dalej albo pokonuje Karakorum Highway lądem, z dniami zapasowymi na pogodę i osuwiska. Jeśli łączysz Trivor z czymkolwiek po stronie Baltistanu, nasz przewodnik jak dotrzeć do Skardu opisuje drugą połowę regionu.

O cenie: ustalamy ją indywidualnie, zamiast publikować kwotę, która szybko się zdezaktualizuje. Taką wyprawę wyceniamy pod wielkość twojego zespołu, liczbę dni, ładunki tragarzy, pozwolenia i logistykę – a opublikowana kwota byłaby błędna niemal dla każdego. Opisz nam swój plan, a policzymy to przy tobie. Uczciwa cena, bez cięcia kosztów na przewodnikach, jedzeniu i bezpieczeństwie.

Jeśli chcesz zobaczyć Hispar Muztagh bez celu tej rangi, co niezdobyty szczyt, trawers Snow Lake i Biafo–Hispar poprowadzi cię pieszo przez tę samą krainę.

Najczęściej zadawane pytania

Źródła i atrybucja: wysokość, szczegóły pierwszego i drugiego wejścia z Wikipedii (Trivor; Hispar Muztagh), Wilfrid Noyce, „The Ascent of Trivor”, Alpine Journal 66 (1961), oraz American Alpine Journal (1992; 2024). Zdjęcia: Trivor z Aliabadu – Imran Shah, CC BY-SA 2.0; zachodnia część Hispar Muztagh z ISS – NASA / ISS, opracowanie Rupert Pupkin, domena publiczna; ścieżka na lodowcu Hispar – Yousaf Feroz Gill, CC BY-SA 4.0; szczyty na północ od doliny Hispar – Azeemtariq9293, CC BY-SA 4.0. Wszystkie za pośrednictwem Wikimedia Commons.