Wyprawa na Nanga Parbat (8 126 m): droga Kinshofera, sezon i historia 2027

Nanga Parbat ma 8 126 m i jest dziewiątą górą świata. Stoi samotnie na zachodnim krańcu Himalajów, w dystrykcie Diamer w Gilgit-Baltistanie. Niemal każda komercyjna wyprawa wchodzi dziś drogą Kinshofera na ścianie Diamir (zachodniej), przez cztery obozy wysokościowe między bazą na mniej więcej 4 200 m a szczytem. Sezon wspinaczkowy jest krótki – ogólnie czerwiec i lipiec, a większość okien na atak szczytowy przypada na drugą połowę tego okresu. Licz na około sześć do siedmiu tygodni, od Islamabadu do Islamabadu. To techniczny, lawiniasty ośmiotysięcznik z reputacją jednego z najtrudniejszych w tym paśmie i nie jest to góra na pierwszą wysokogórską wspinaczkę.

Prowadzimy Nanga Parbat z Gilgit-Baltistanu z własnym zespołem Balti i powiemy ci wprost: ta góra zabiła wielu dobrych wspinaczy, a ci, którzy wchodzą na nią i wracają, to zwykle ludzie, którzy przyjechali już w formie, już zaaklimatyzowani na czymś mniejszym i gotowi odpuścić przy złej prognozie. Wszystko, co piszemy poniżej, mówimy ludziom przez telefon, zanim zarezerwują.

Gdzie leży Nanga Parbat i dlaczego stoi samotnie

Po pierwsze, Nanga Parbat nie jest szczytem Karakorum. Leży na zachód od Indusu i jest ostatnim wielkim masywem Himalajów, zanim rzeka przebije się przez góry, a na drugim brzegu zacznie się Karakorum. To odosobnienie stanowi o całym charakterze góry: żadnych sąsiednich olbrzymów, które dałyby osłonę, nic, co zatrzymałoby pogodę, i szczyt wznoszący się ponad 4 000 m nad doliny ze wszystkich stron. Nazwa pochodzi z sanskrytu i znaczy „naga góra”; miejscowi w Diamerze mówią na nią Diamir, król gór.

Podchodzisz więc od Karakorum Highway. Z Islamabadu droga biegnie wzdłuż Indusu do Chilas – nasz przewodnik po Karakorum Highway mówi, jak naprawdę wygląda ta jazda – potem droga jeepowa skręca w doliny Bunar i Diamir, a ostatni odcinek do bazy pokonujesz pieszo. Po drugiej stronie góry leży dolina Rupal w Astore, do której docierasz ze Skardu lub Gilgitu; to z tej strony roztaczają się widoki na naszym trekkingu do bazy pod Nanga Parbat i podczas marszu na Fairy Meadows.

Jak wypada na tle innych pakistańskich ośmiotysięczników

Porównanie schematyczne. Wysokości to standardowe publikowane wartości; oś ucięta na 7 900 m.

Droga Kinshofera krok po kroku

Linia Kinshofera biegnie ścianą Diamir i została otwarta podczas drugiego wejścia w 1962 roku. W dolnej części jest bardziej stroma i techniczna, niż większość ludzi spodziewa się po „drodze normalnej” – sama ściana Kinshofera to skalno-lodowa bariera z poręczówkami, którą w trakcie rotacji pokonasz w górę i w dół wiele razy. Powyżej góra kładzie się w długie stoki śnieżne, a dzień ataku szczytowego ciągnie się bez końca.

1. Z Islamabadu do Chilas. Długi dzień na Karakorum Highway wzdłuż wąwozu Indusu. O czasie przejazdu decydują pogoda i stan drogi, więc zostawiamy zapas.
2. Z Chilas do doliny Diamir. Jeepem, dokąd pozwala droga, potem tragarze i marsz do bazy na mniej więcej 4 200 m.
3. Baza i czas. Puja, sortowanie ładunków i spacery aklimatyzacyjne. Nikt tego nie przyspiesza – w naszym przewodniku po aklimatyzacji piszemy, jak to rozkładamy.
4. Rotacja pierwsza: Obóz 1 (około 5 000 m). Morena i lodowiec do stóp ściany.
5. Rotacja druga: Obóz 2 (około 6 200 m). Ściana Kinshofera – stroma wspinaczka mikstowa po poręczówkach. To techniczny klucz drogi.
6. Rotacja trzecia: Obóz 3 (około 6 900 m). Stoki śnieżne i trawersy, po burzach z realnym zagrożeniem lawinowym.
7. Obóz 4 (około 7 100–7 400 m). Miejsce zależy od zespołu i warunków.
8. Atak szczytowy. Długi, zimny dzień przez kocioł Bazhin i stoki szczytowe na 8 126 m – a potem całe zejście, i to na nim ta góra wyrządza najwięcej szkód.

Schematycznie i w przybliżeniu. Wysokości i miejsca obozów różnią się w zależności od zespołu i sezonu.

Ściana Rupal i historia, w którą wchodzisz

Tymczasem po stronie południowej Nanga Parbat wypiętrza ścianę Rupal – mniej więcej 4 600 m nieprzerwanej góry od doliny po szczyt, powszechnie opisywaną jako najwyższa górska ściana świata. Stanąć pod nią to jeden z wielkich widoków Pakistanu, a żeby go zobaczyć, nie musisz być wspinaczem.

Historia wspinaczki jest ciężka i warto ją znać, zanim się zdecydujesz:

• 1895. A. F. Mummery podjął pierwszą poważną próbę i zaginął na górze – pierwszy z wielu.
• 1934. Wyprawę Willy’ego Merkla zaskoczyła wysoko po stronie Rakhiot długa burza. Zginęli Merkl, Uli Wieland, Willo Welzenbach i sześciu tragarzy Szerpów; Alfred Drexel zmarł wcześniej na chorobę wysokościową.
• 1937. Lawina zasypała Obóz IV pod Rakhiot Peak i zabiła wszystkich szesnastu ludzi, którzy w nim byli – siedmiu Niemców i dziewięciu Szerpów. To wciąż jedna z najgorszych pojedynczych katastrof w historii alpinizmu.
• 3 lipca 1953. Hermann Buhl dokonał pierwszego wejścia podczas wyprawy Karla Herrligkoffera, końcówkę pokonując samotnie i bez dodatkowego tlenu, a w drodze w dół przetrwał biwak na stojąco powyżej 8 000 m.
• 23 czerwca 1962. Toni Kinshofer, Anderl Mannhardt i Sigi Löw dokonali drugiego wejścia ścianą Diamir – linią, która nosi imię Kinshofera i jest dziś drogą normalną.
• 27 czerwca 1970. Reinhold i Günther Messnerowie przeszli ścianę Rupal i zeszli stroną Diamir, dokonując pierwszego trawersu góry. Günther zginął podczas zejścia.
• 1978. Reinhold Messner wrócił i samotnie przeszedł ścianę Diamir – pierwsze samotne wejście na ośmiotysięcznik.
• 26 lutego 2016. Pierwsze wejście zimowe: Simone Moro, Alex Txikon i Muhammad Ali „Sadpara” – wspinacz Balti z wioski Sadpara pod Skardu. Dla nas to sprawa osobista.

Kiedy jechać

Krótko mówiąc, okno jest wąskie. Na Nanga Parbat wchodzi się latem, a użyteczna pogoda to krótka lista dni, a nie sezon, przez który można spacerować.

Miesiące	Warunki	Ocena
Marzec – maj	Na drodze wciąż głęboki zimowy śnieg, zimno, wysokie zagrożenie lawinowe, doliny dopiero się otwierają.	Za wcześnie na drogę normalną.
Czerwiec	Zespoły przyjeżdżają, staje baza, zaczynają się rotacje. Na początku miesiąca wysoko wciąż dużo śniegu.	Przyjazd i aklimatyzacja.
Koniec czerwca – lipiec	Główne okno szczytowe. Cieplej, między burzami spokojniejsze okresy; droga jest zaporęczowana, są na niej inne zespoły.	Najlepiej – to wtedy się to dzieje.
Sierpień	W niektóre lata wpływ monsunu sięga dalej na zachód; wilgotniej, mniej pewnie, zespołów ubywa.	Późno i na granicy.
Wrzesień – październik	Czysto, zimno, pięknie w dolinach, ale krótkie dni i brak zaporęczowania i zaplecza na górze.	Trekking tak, wspinaczka nie.
Zima	Skrajne zimno i wiatr. Pierwsze wejście zimowe udało się dopiero w 2016 roku.	Tylko wyprawy specjalistyczne.

Jeśli wybierasz między pakistańskimi ośmiotysięcznikami na to samo lato, przeczytaj to razem z naszymi stronami o Broad Peaku, Gasherbrumach I i II i K2. Łączy je sezon, ale nie charakter.

Jak trudno, szczerze

Trudniejsza, niż sugeruje wysokość. Nanga Parbat nie jest ośmiotysięcznikiem do wejścia na nogach z jednym technicznym miejscem, które mijasz na poręczówce – ściana Kinshofera to prawdziwie stromy teren, po którym będziesz poruszać się wielokrotnie, górna część góry jest długa i odsłonięta, a pogoda przychodzi bez większego ostrzeżenia, bo od strony nawietrznej nic jej nie spowalnia.

Czego od ciebie oczekujemy

• Wcześniejsze doświadczenie na ośmiotysięczniku lub wysokim siedmiotysięczniku. To nie jest pierwsza wielka góra. Jeśli dopiero do niej dochodzisz, rozsądnym krokiem wcześniej jest Spantik.
• Biegłość na poręczówkach. Małpa, zjazd, przepinki na stromym mikście, po ciemku, w rękawicach, bez zastanawiania się.
• Prawdziwa baza wytrzymałościowa. Długie dni jeden po drugim, z ładunkiem, na wysokości, przez całe tygodnie.
• Charakter, by zawrócić. Długo w tym zawodzie zostają ci, którzy potrafią zejść z 7 800 m i zrobić to na serio.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Większość zespołów przylatuje do Islamabadu i jedzie Karakorum Highway do Chilas, potem jeepem do doliny Diamir i pieszo do bazy. Niektóre programy prowadzą przez Gilgit; jeśli przyjeżdżasz po innym wyjeździe w Baltistanie, Skardu też ma połączenie drogowe – nasz przewodnik po dojeździe do Skardu omawia wybór między lotem a drogą, a tekst o najlepszym czasie na Gilgit-Baltistan przyda się, jeśli dokładasz dni przed lub po wyprawie.

O cenie: wyceniamy indywidualnie, zamiast publikować liczbę, która szybko się zdezaktualizuje. Koszt wyprawy zależy od wielkości zespołu, opłat za pozwolenie i oficera łącznikowego w roku wspinaczki, tego, ile wsparcia wysokościowego i tlenu chcesz, oraz liczby dni odpoczynku w programie. Podaj nam terminy i to, jak ma wyglądać wsparcie, a przedstawimy ci prawdziwą kwotę – uczciwą cenę, bez oszczędzania na przewodnikach, jedzeniu czy sprzęcie bezpieczeństwa. Na tym opiera się cała nasza praca: lokalne ręce, prawdziwe bezpieczeństwo, uczciwa cena.

Oczywiście możesz wejść na nią z nami. Nasza 42-dniowa wyprawa na Nanga Parbat idzie drogą Kinshofera na ścianie Diamir, z naszym własnym zespołem wysokościowym, czterema obozami i codzienną prognozą, z pełnym wyżywieniem od 16 900 $ za osobę. Wymagane jest wcześniejsze doświadczenie na 7 000 m; jako kwalifikację polecamy 21-dniową wyprawę na Spantik od 6 400 $. Lokalny personel Balti, telefon satelitarny w bazie i żadnych obietnic szczytu – decyduje góra.

Najczęściej zadawane pytania

Jak wysoka jest Nanga Parbat i które zajmuje miejsce?

Nanga Parbat ma 8 126 m. To dziewiąta góra świata i druga w Pakistanie po K2. Leży w dystrykcie Diamer w Gilgit-Baltistanie, na zachodnim krańcu Himalajów.

Jaka jest droga normalna na Nanga Parbat?

Droga Kinshofera na ścianie Diamir (zachodniej). Została otwarta podczas drugiego wejścia w czerwcu 1962 roku przez Toniego Kinshofera, Anderla Mannhardta i Sigiego Löwa i korzystają z niej dziś niemal wszystkie wyprawy komercyjne. Jej kluczem jest stroma ściana Kinshofera poniżej Obozu 2.

Kiedy jest sezon wspinaczkowy na Nanga Parbat?

Czerwiec i lipiec. Zespoły przyjeżdżają w czerwcu, by rozbić bazę i się zaaklimatyzować, a okna szczytowe przypadają najczęściej od końca czerwca przez lipiec. Wejścia zimowe są możliwe, ale wyjątkowe – pierwsze miało miejsce 26 lutego 2016 roku.

Dlaczego Nanga Parbat nazywa się Górą Zabójcą?

Z powodu wczesnej historii i wciąż wysokiej śmiertelności. W 1937 roku w jednej lawinie w Obozie IV zginęło szesnastu ludzi, a wyprawa z 1934 roku straciła Willy’ego Merkla i ośmiu innych. Na szczyt nikt nie wszedł aż do 3 lipca 1953 roku, gdy dotarł tam Hermann Buhl, a góra wciąż ma jeden z najwyższych wskaźników śmiertelności wśród ośmiotysięczników.

Czy potrzebuję pozwolenia na wejście na Nanga Parbat?

Tak. Wejście na szczyt wymaga pozwolenia wspinaczkowego i przydzielonego oficera łącznikowego, załatwianych z dużym wyprzedzeniem, a także wizy wspinaczkowo-trekkingowej zamiast turystycznej. Trekkingi do baz po stronie Rupal i Fairy Meadows nie wymagają pozwolenia na szczyt.

Źródła i autorstwo: wysokości, daty pierwszych wejść i historię wypraw sprawdzono w Wikipedii, publikacjach American Alpine Club i opublikowanych raportach z wypraw; wysokości obozów są przybliżone i różnią się między zespołami. Zdjęcia: Marek Matlovič (CC BY-SA 4.0), Ahmad Omer (CC BY-SA 4.0), Maariz Ansari (CC BY-SA 4.0) i Guilhem Vellut (CC BY-SA 2.0), wszystkie z Wikimedia Commons.