Trekking przez przełęcz Mazeno: dookoła Nanga Parbat pod najdłuższą granią wśród ośmiotysięczników (2027)

Trekking przez przełęcz Mazeno przekracza siodło na wysokości około 5 358 m na zachodnim krańcu masywu Nanga Parbat. Tak trekker obchodzi dziewiątą co do wysokości górę na Ziemi. Klasyczna linia zaczyna się w dolinie Rupal nad Astore. Podchodzi na przełęcz pod granią Mazeno, schodzi na stronę Diamir i kończy się na Fairy Meadows. To mniej więcej 140 do 150 km i około 14 dni na szlaku. Okno jest wąskie: od lipca do początku września, a i wtedy na przełęczy leży śnieg. Nie ma tu wspinaczki technicznej. Jest za to wysoko, daleko i bez łatwego odwrotu: kilka nocy powyżej 4 000 m i żadnej drogi w zasięgu ze środka trasy.

Prowadzimy wyjazdy ze Skardu z własnym zespołem Balti i w tej sprawie powiemy ci wprost. Mazeno to półkole wokół góry, która zabiła wielu dobrych wspinaczy. Dlatego ta trasa trekkingowa zasługuje na większy szacunek, niż sugeruje brak pracy z liną. Idziesz z jednej strony Nanga Parbat na drugą przez wysoką śnieżną przełęcz. W środku jedyną drogą ucieczki jest długi marsz tą samą trasą z powrotem. Jeśli przekraczałeś już przełęcz na 5 000 m i uczciwie oceniasz swoją kondycję, to jedna z najpiękniejszych tras w Pakistanie. Jeśli nie, najpierw idź do bazy pod Nanga Parbat.

Gdzie leży przełęcz Mazeno i dlaczego to ważne

Nanga Parbat ma 8 126 m i stoi samotnie na zachodnim krańcu Himalajów, na zachód od Indusu i na północ od Astore. Pokazuje trzy wielkie ściany: Rupal na południu, Diamir na zachodzie i Rakhiot na północy. Większość odwiedzających widzi tylko jedną z nich.

Przełęcz Mazeno leży na południowym końcu grani Mazeno, długiego ramienia, które góra wyrzuca na zachód. To dawne połączenie między Astore a Chilas, a dla trekkera jedyna piesza linia wokół zachodniego ramienia góry. Nie ma drogi, mostu ani skrótu – albo przekraczasz przełęcz, albo zawracasz. Właśnie dlatego warto tu przyjść i właśnie dlatego trzeba to zaplanować.

Dojazd prowadzi od strony Astore. Z Islamabadu to długi dzień jazdy Karakorum Highway do Chilas. Potem droga jeepowa biegnie na wschód do doliny Astore i dalej do Tarashing na około 2 900 m, gdzie zaczyna się marsz.

Trasa przez przełęcz Mazeno, krok po kroku

To zarys przejścia, a nie sztywny harmonogram. Pogoda na przełęczy przesuwa dni, a my planujemy dni zapasowe, zamiast udawać, że tak nie będzie.

Dzień po dniu przez przełęcz

1. Z Islamabadu do Chilas drogą KKH – długi dzień jazdy wzdłuż Indusu.
2. Z Chilas do Astore i Tarashing (około 2 900 m) jeepem, w górę znad Indusu do dorzecza Astore.
3. Z Tarashing do bazy Herrligkoffera (około 3 550 m, dane się różnią) przez wioskę Rupal – pierwszy dzień marszu, prosto pod ścianą Rupal.
4. Dzień aklimatyzacyjny na łąkach przy bazie, ze spacerem w stronę Shaigiri i lodowca Bazhin.
5. Na zachód doliną Rupal na łąki bazy Mazeno pod ścianą Mazeno.
6. Przejście do wysokiego obozu pod przełęczą. To zwykle najzimniejsza noc trekkingu.
7. Przejście przełęczy Mazeno (około 5 358 m). Wczesny start, śnieg pod nogami, długie zejście po drugiej stronie. To dzień, wokół którego zbudowany jest trekking.
8. W dół zachodnimi dolinami w stronę Diamiru – duża utrata wysokości po nierównej morenie i pastwiskach.
9. Dolina Diamir, pod ścianą, którą biegnie droga Kinshofera, używana przez wspinaczy na samej górze.
10. Wyjście do KKH w pobliżu Bunar, potem droga jeepowa do Tato i w górę na Fairy Meadows (około 3 300 m), pod ścianę Rakhiot.
11. Zejście do mostu Raikot i przejazd do Gilgitu lub Chilas.

Idąc w tym kierunku, widzisz wszystkie trzy ściany Nanga Parbat w dwa tygodnie, po kolei, pieszo. Bardzo niewiele gór na Ziemi na to pozwala.

Schemat, wartości przybliżone. Wysokości obozów pośrednich zmieniają się z roku na rok wraz ze śniegiem i warunkami na pastwiskach.

Grań Mazeno: najdłuższa grań na jakimkolwiek ośmiotysięczniku

Idziesz na przełęcz i stajesz u stóp jednego z wielkich problemów himalaizmu. Grań Mazeno biegnie 13 km od przełęczy Mazeno do siodła Mazeno i jest najdłuższą granią na jakimkolwiek ośmiotysięczniku na Ziemi. Stoi na niej osiem wierzchołków pobocznych, wszystkie powyżej 6 800 m, a najwyższy to Mazeno Peak, 7 120 m. Gdy wspinacz już na nią wejdzie, aż do siodła nie ma oczywistej ucieczki z żadnego ze zboczy.

Próby na grani Mazeno

Pierwszy spróbował w 1979 roku francuski zespół pod kierunkiem Louisa Audouberta i nie dotarł dalej niż do pierwszego wierzchołka Mazeno. Doug Scott wracał tu trzykrotnie, raz w 1992 roku z Sandym Allanem. Potem, podczas próby z 1995 roku, Rick Allen, Wojciech Kurtyka i Andrew Lock przeszli pierwsze trzy wierzchołki grani. W 2004 roku Amerykanie Doug Chabot i Steve Swenson przeszli około 10 km do siodła Mazeno, ale zeszli drogą Schella, gdy u Swensona pojawiła się infekcja dróg oddechowych.

Padła w 2012 roku. Sandy Allan, Rick Allen i Cathy O’Dowd z Lhakpą Rangdukiem, Lhakpą Nuru i Lhakpą Zarokiem przeszli całą grań i rozbili obóz na 7 200 m na siodle. Pierwszy atak szczytowy się nie powiódł; O’Dowd i trzej Szerpowie zeszli ścianą Diamir. Allan i Allen zostali na górze i 15 lipca stanęli na szczycie Nanga Parbat – było to pierwsze kompletne przejście grani Mazeno. Zeszli drogą Kinshofera i dotarli do bazy 19 lipca, po osiemnastu dniach. Przyniosło im to Piolet d’Or w 2013 roku.

W 2017 roku Argentyńczyk Mariano Galvan i Hiszpan Alberto Zerain zaginęli podczas próby drugiego przejścia, niemal na pewno w lawinie. Według ostatnich opublikowanych danych nikt inny nie wszedł na Nanga Parbat granią Mazeno. Gdy przekraczasz przełęcz i patrzysz w górę, właśnie na ten teren patrzysz.

Schemat. Najwyższym punktem trekkingu jest przełęcz; wszystko powyżej na tym wykresie to teren wspinaczkowy.

Kiedy jechać

Ograniczeniem jest przełęcz, nie doliny. Rupal i Diamir są dostępne pieszo dłużej, niż Mazeno daje się przekroczyć.

Miesiące	Warunki	Ocena
Od maja do połowy czerwca	Głęboki śnieg na przełęczy, boczne strumienie wciąż skute lodem, drogi jeepowe otwierane późno	Zwykle nie do przejścia
Koniec czerwca	Śnieg mięknie, w wysokich obozach wciąż zima, pogoda niestabilna	Wcześnie – tylko z silną, doświadczoną grupą
Lipiec	Najlepsza równowaga pokrywy śnieżnej i stabilnej pogody, długi dzień na przełęcz	Główne okno
Sierpień	Ciepło, zwykle stabilnie, więcej wody z topniejącego lodu w wąwozach i na przeprawach przez rzeki	Główne okno
Początek września	Zimne noce, czyste powietrze, najlepsze światło w roku, krótsze dni	Bardzo dobrze – zabierz cieplejsze rzeczy
Od końca września	Pierwsze zimowe opady zamykają przełęcz	Zamknięte

Jeśli wciąż wybierasz terminy w szerszym regionie, nasza notka kiedy najlepiej jechać do Gilgit-Baltistanu zestawia okno przełęczy ze wszystkim innym.

Jak jest trudno, szczerze

Kondycja. Czternaście dni marszu z kilkoma dniami po 700 do 1 000 m podejścia, po nierównej morenie i ścieżkach pasterskich, a nie po urządzonym szlaku. Powinieneś móc iść sześć do ośmiu godzin dziennie, dzień po dniu, z lekkim plecakiem. Tragarze i zwierzęta juczne niosą ładunki; twoje nogi i tak muszą się stawić.

Wysokość. Najwyższy punkt to przełęcz, około 5 358 m, a zanim tam dotrzesz, prześpisz co najmniej trzy noce powyżej 4 000 m. Profil jest rozsądny do aklimatyzacji, ale tylko wtedy, gdy nie pośpieszysz się w pierwszej połowie. Dlatego zanim zdecydujesz się na krótki program, przeczytaj nasz przewodnik po aklimatyzacji.

Teren. Bez wspinaczki technicznej. W dniu przełęczy śnieg, zależnie od roku czasem tyle, że przydaje się czekan i zejście na linie. Luźna morena, pola głazów i przeprawy przez strumienie lodowcowe po stronie Diamir, łatwiejsze wcześnie rano niż późnym popołudniem.

Odległość. To uczciwa część. W środku trasy od drogi dzielą cię dni, w obie strony. Lista sprzętu na Karakorum to podstawa; dosyłamy do niej uzupełnienie dla Mazeno i jesteśmy surowi co do parametrów śpiwora.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Prawie wszyscy przyjeżdżają drogą: z Islamabadu do Chilas po KKH, potem na wschód do Astore. Loty pomagają tu mniej niż na Baltoro, bo początek szlaku leży po stronie Astore, a nie w okolicach Skardu. Jeśli jednak łączysz Mazeno z wyjazdem do Baltistanu, nasz przewodnik jak dotrzeć do Skardu opisuje wariant lotniczy. Tak czy inaczej zaplanuj dzień zapasowy na każdym końcu na pogodę i zamknięcia dróg.

Cenę ustalamy indywidualnie, zamiast podawać liczbę, która się zdezaktualizuje. Koszt przejścia Mazeno zależy od wielkości grupy, wyboru zwierząt jucznych lub tragarzy, liczby dni rezerwowych oraz miejsca startu i końca. Podaj terminy i grupę, a prześlemy pełną kalkulację. Obiecujemy uczciwą cenę bez cięcia na przewodnikach, jedzeniu i sprzęcie bezpieczeństwa.

Możesz stanąć pod obiema ścianami. Nasza 4-dniowa wycieczka do doliny Astore i jeziora Rama dociera autem 4×4 do Tarashing pod ścianą Rupal, od 560 $ za osobę, bez wspinaczki. Dla wspinaczy celujących wyżej: 42-dniowa wyprawa na Nanga Parbat idzie drogą Kinshofera po stronie Diamir, z pełnym wyżywieniem, od 16 900 $, wymagane wcześniejsze doświadczenie na 7 000 m.

Najczęściej zadawane pytania

Jak wysoka jest przełęcz Mazeno?

Około 5 358 m. Publikowane wartości różnią się, zależnie od źródła, mniej więcej od 5 358 m do 5 400 m, więc traktuj to jako wartość przybliżoną, a nie pomiarową.

Ile dni trwa trekking przez przełęcz Mazeno?

Około 14 dni na szlaku w klasycznym półkolu z Tarashing do Fairy Meadows, mniej więcej 140 do 150 km. Po doliczeniu przejazdów i dni rezerwowych planujemy około 18 do 20 dni z Islamabadu i z powrotem.

Czy potrzebne jest doświadczenie wspinaczkowe?

Nie ma tu wspinaczki technicznej, ale potrzebujesz prawdziwego doświadczenia trekkingowego na wysokości. Zależnie od roku w dniu przełęczy może być tyle śniegu, że przydaje się czekan i zejście na linie, więc to nie jest pierwszy trekking wysokogórski.

Czy na przełęcz Mazeno potrzebne jest pozwolenie?

To trekking w strefie otwartej, więc nie dotyczy go pozwolenie wspinaczkowe ani opłata za szczyt. Potrzebujesz natomiast właściwej wizy pakistańskiej – kategorii trekkingowo-wspinaczkowej – z zarejestrowanym lokalnym operatorem wskazanym we wniosku.

Czym jest grań Mazeno i czy trekkerzy mogą na nią wejść?

To 13-kilometrowa grań od przełęczy Mazeno do siodła Mazeno, najdłuższa grań na jakimkolwiek szczycie 8 000 m, z ośmioma wierzchołkami powyżej 6 800 m. To poważny teren wspinaczki alpejskiej, przebyty aż na szczyt Nanga Parbat tylko raz, w 2012 roku. Trekkerzy przekraczają przełęcz u jej stóp i patrzą w górę.

Źródła i autorstwo: długość grani, wysokość przełęczy, wysokości wierzchołków pobocznych i historia wspinaczkowa sprawdzone w Wikipedii (Mazeno Ridge, Nanga Parbat), „American Alpine Journal” i relacjach British Mountaineering Council o próbach z 1979, 1995, 2004, 2012 i 2017 roku; wysokość przełęczy i długość trekkingu są przybliżone i zależą od źródła. Zdjęcia: Ahmad Omer (CC BY-SA 4.0); Nak (CC BY-SA 3.0); Guilhem Vellut (CC BY-SA 2.0); Abbas pakistani (CC BY-SA 4.0) – wszystkie przez Wikimedia Commons.