Uli Biaho Tower (6 109 m): granitowa iglica Baltoro i jej pierwsze wejście z 1979 roku (2027)

Wieża Uli Biaho to granitowa turnia o wysokości około 6 109 m, stojąca tuż na zachód od grupy Trango nad lodowcem Baltoro w Gilgit-Baltistanie w Pakistanie. Pierwszego wejścia dokonał w 1979 roku zespół amerykański – John Roskelley, Kim Schmitz, Ron Kauk i Bill Forrest – pokonując 34 wyciągi alpejskiej wspinaczki big wall na ścianie wschodniej, przez dwanaście dni w ścianie (24 czerwca – 5 lipca), śpiąc w hamakach. Dojście pod nią to mniej więcej pięć do sześciu dni marszu z Askole; pełny trekking, by ją zobaczyć i wrócić, zajmuje około 12–14 dni ze Skardu. Sezon to czerwiec–sierpień. Trekking pod podstawę jest trudny, ale osiągalny dla sprawnych piechurów; wspinaczka na wieżę to teren wyłącznie dla ekspertów.

Prowadzimy to ze Skardu z własnym zespołem Balti i powiemy ci wprost: prawie nikt nie przyjeżdża tu dla Uli Biaho. Przyjeżdżają dla K2 albo Bezimiennej Wieży i przechodzą obok tej ściany, nie znając jej nazwy. Właśnie dlatego warta jest tego akapitu. Jeśli chcesz wejść na samą wieżę, potrzebujesz poważnego zestawu na big wall i całego sezonu. Jeśli chcesz stanąć pod nią, potrzebujesz dobrych nóg, ciepłego sprzętu i około dwóch tygodni.

Gdzie leży Uli Biaho i dlaczego ma znaczenie

Idź na wschód od Askole, a wąwóz Braldu otworzy się na lodowiec Baltoro, zamarzniętą autostradę, która niesie każdą wyprawę ku Concordii i K2. Mniej więcej po jednej trzeciej drogi północny brzeg eksploduje granitem. Większość ludzi patrzy wprost na Wieże Trango. Uli Biaho to smuklejsza, ostrzejsza wieża stojąca na zachód od nich, nad lodowcem Uli Biaho.

Ma znaczenie przez to, co się na niej wydarzyło. Gdy zespół Roskelleya dotarł w czerwcu 1979 roku do bazy Trango, pewnego ranka wyszli w szortach i tenisówkach poszukać linii i znaleźli to, co nazwali „Oczywistą Linią”: ciągły system rys odchylający się w prawo, przebijający szczytowe lodowe grzyby jakieś 3 500 stóp wyżej. Przeszli ją jednym ciągiem, wyciągając około 300 funtów sprzętu i śpiąc w hamakach zawieszonych na spitach. Wyznaczyło to standard tego, czym może być alpejska wspinaczka big wall w Karakorum.

Droga: ze Skardu pod wieżę

Podejście jest tym samym, z którego korzysta każdy zespół na Baltoro, więc logistyka jest dobrze przetarta. Do Skardu docierasz samolotem z Islamabadu lub lądem; stamtąd jeepem do Askole, a potem na nogach.

1. Dzień 1–2 – Skardu. Pozwolenia, tragarze, pakowanie ładunków i dzień, by organizm oswoił się z wysokością.
2. Dzień 3 – ze Skardu do Askole. Około 7–9 godzin autem 4×4 w górę dolin Shigar i Braldu.
3. Dzień 4 – z Askole do Jholi. Marsz zakurzonymi tarasami rzecznymi nad Braldu.
4. Dzień 5 – z Jholi do Paiju. Pierwszy długi dzień; nad obozem stoi Paiju Peak.
5. Dzień 6 – dzień odpoczynku i przepakowania w Paiju. Standard na tej trasie; nie pomijaj go.
6. Dzień 7–8 – na lodowiec, ku Khoburtse i łąkom Trango. Morena, kanały z wodą z topniejącego lodu, a wieże coraz pełniej w polu widzenia.
7. Dzień 9 – rejon bazy Trango / Uli Biaho. Trawa, głazy, a nad nimi ściana granitu.
8. Dzień 10–13 – powrót tą samą drogą do Askole, potem jeepem do Skardu.

Zespoły wspinaczkowe doliczają tygodnie, nie dni: ekipa z 1979 roku spędziła dwanaście dni w samej ścianie, plus transporty ładunków niebezpiecznym żlebem podejściowym o długości 2 500 stóp, który sypie kamieniami, gdy tylko dotknie go słońce.

Jak Uli Biaho wypada wśród sąsiadów

Wspinaczka z 1979 roku, opowiedziana uczciwie

Relacja Roskelleya nie jest triumfalna. To zapis wyciągania worów jako kluczowej trudności, naczynek pękających przy ciągnięciu 100-funtowych worów, półek wielkości buta i burzy z piorunami, przez którą czterech ludzi leżało całą noc bez ruchu w przemoczonych śpiworach. Bill Forrest stracił elektrolity i o mało nie zrezygnował. Ron Kauk przyjął na bark trzydziestofuntowy blok lodu blisko szczytu i powiedział, że dalej nie idzie, a potem poszedł. Na szczyt weszli o czwartej po południu 3 lipca, zrobili zdjęcia i natychmiast zawrócili na piętnaście zjazdów.

Późniejsze wejścia otworzyły inne linie – włoska droga na południowym filarze w 1988 roku, słowacka linia lodowa na ścianie północno-zachodniej w 2006 roku, szybkie przejście ściany zachodniej w 2013 roku i rosyjska droga na ścianie wschodniej w tym samym roku. To wciąż ściana dla doświadczonych zespołów big wall, a nie cel z przewodnikiem.

Profil: ile naprawdę kosztuje cię marsz pod ścianę

Kiedy jechać

Jak trudno jest naprawdę

Marsz w rejon bazy Trango i Uli Biaho to prawdziwy trekking w Karakorum: sześć lub więcej dni z rzędu na nogach, morena i luźny lodowiec pod stopami, przeprawy przez rzeki, obozy na około 3 000–4 000 m, bez drogi i sklepu za Askole. Jeśli potrafisz iść siedem godzin dziennie z małym plecakiem, dzień po dniu, dasz radę. To nie jest teren techniczny i to nie jest spacer. Przed rezerwacją przeczytaj nasz przewodnik po aklimatyzacji i potraktuj poważnie listę sprzętu – w każdym sezonie ktoś ubiera się za lekko na te obozy.

Sama wieża to inny sport. Wycena VII w hakach i trudna wspinaczka klasyczna, obiektywnie niebezpieczne żleby podejściowe, wiszące biwaki. Takie wyprawy wspieramy logistyką, tragarzami i bazą; nie udajemy, że prowadzimy kogokolwiek na tę ścianę.

Jak dojechać i ile to kosztuje

Z Islamabadu do Skardu to krótki lot, gdy pogoda dopisuje, i długa, widowiskowa droga, gdy nie dopisuje – w obu przypadkach zaplanuj dni zapasowe. Ze Skardu jeepem do Askole, a potem z tragarzami. Jeśli już planujesz trekking do bazy pod K2, Uli Biaho i wieże są na twojej trasie; nie potrzebujesz osobnego wyjazdu, by je zobaczyć.

Cenę ustalamy indywidualnie, zamiast publikować kwotę, która szybko się zdezaktualizuje. Koszt wyjazdu zależy od wielkości grupy, ładunków tragarzy, liczby dni i tego, czy idziesz na trekking, czy się wspinasz. Podaj nam terminy, a wyślemy prawdziwą kwotę z rozpisaniem wszystkich pozycji – uczciwa cena, bez cięcia kosztów na przewodnikach, jedzeniu i bezpieczeństwie. Jesteśmy lokalnym zespołem Balti na miejscu, a nie brokerem, który bierze marżę i przekazuje cię komuś innemu.

Najczęściej zadawane pytania

Źródła i atrybucja: John Roskelley, „The Obvious Line: Uli Biaho”, American Alpine Journal 1980; Wikipedia, „Uli Biaho”; Dodo Kopold, notatki wspinaczkowe Alpinist (2006). Zdjęcia: Black Zero – CC BY 2.0; Shikari7 – CC BY-SA 3.0; Maria Ly – CC BY 2.0; wszystkie za pośrednictwem Wikimedia Commons. Wysokości i czasy są przybliżone.